Szycie ścięgna kończyny górnej

Podczas operacji chirurg odnajduje uszkodzone końce ścięgna i łączy je przy użyciu specjalistycznych technik szycia chirurgicznego.

Procedura może obejmować:

• odtworzenie ciągłości uszkodzonego ścięgna,
• przywrócenie jego prawidłowego napięcia,
• ocenę stanu sąsiadujących struktur, takich jak nerwy, naczynia krwionośne i mięśnie,
• oczyszczenie oraz opracowanie uszkodzonych tkanek,
• jednoczesną rekonstrukcję dodatkowych uszkodzeń w bardziej złożonych urazach.

Zakres zabiegu zależy od rodzaju urazu, lokalizacji uszkodzenia oraz stopnia uszkodzenia tkanek.

Leczenie operacyjne najczęściej rozważa się w przypadku:

• przecięcia lub zerwania ścięgna,
• urazów mechanicznych, w tym skaleczeń i urazów narzędziami,
• urazów sportowych lub komunikacyjnych prowadzących do uszkodzenia ścięgien,
• utraty możliwości zginania lub prostowania palców, nadgarstka lub innych części kończyny górnej,
• ograniczenia funkcji dłoni, nadgarstka lub całej kończyny górnej,
• uszkodzeń obejmujących głębsze struktury ręki, nadgarstka lub przedramienia.

Każde uszkodzenie ścięgna wymaga dokładnej diagnostyki oraz indywidualnej oceny funkcji kończyny.

Przed zabiegiem Pacjent przechodzi konsultację ortopedyczną, podczas której oceniany jest rodzaj uszkodzenia ścięgna oraz kwalifikacja do leczenia operacyjnego. W zależności od lokalizacji i charakteru urazu lekarz może zlecić wykonanie badań obrazowych, takich jak USG lub rezonans magnetyczny (MRI), pozwalających dokładnie ocenić zakres uszkodzenia.

Przed planowaną operacją konieczne jest wykonanie badań laboratoryjnych oraz kwalifikacji anestezjologicznej. Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, chorobach przewlekłych oraz przebytych wcześniej zabiegach operacyjnych.

W przypadku stosowania leków wpływających na krzepliwość krwi sposób ich przyjmowania przed zabiegiem ustalany jest indywidualnie z lekarzem prowadzącym.

Szczegółowe zalecenia dotyczące przygotowania do operacji Pacjent otrzymuje podczas kwalifikacji oraz przed planowaną hospitalizacją.

Proces powrotu do sprawności ma charakter etapowy i wymaga ścisłej współpracy Pacjenta z zespołem medycznym oraz rehabilitacyjnym.

W początkowym okresie zwykle stosowane jest unieruchomienie operowanej kończyny, a następnie stopniowo wdrażane są kontrolowane ruchy wspierające proces gojenia oraz odzyskiwanie funkcji.

Rehabilitacja ukierunkowana jest przede wszystkim na:

• odzyskanie funkcji ruchowej,
• poprawę zakresu ruchu,
• odbudowę siły i precyzji ruchów,
• zapobieganie przykurczom i zrostom tkanek.

W przypadku urazów obejmujących dłoń lub nadgarstek jednym z najważniejszych elementów leczenia może być specjalistyczna terapia ręki prowadzona przez doświadczonego fizjoterapeutę.

Dlaczego szybka reakcja po urazie ma znaczenie?

W przypadku uszkodzeń ścięgien czas odgrywa bardzo ważną rolę dla końcowego efektu leczenia.

Wcześniejsze wdrożenie leczenia może:

• zwiększyć szansę na odzyskanie funkcji kończyny,
• zmniejszyć ryzyko powikłań, przykurczów i zrostów,
• ułatwić późniejszą rehabilitację,
• poprawić warunki gojenia uszkodzonych struktur.

Zwlekanie z leczeniem może prowadzić do utrwalonych zaburzeń ruchu oraz konieczności wykonania bardziej złożonych procedur rekonstrukcyjnych.

Co zrobić bezpośrednio po urazie?

Pierwsze postępowanie po urazie może mieć realny wpływ na efekt leczenia.

W przypadku podejrzenia uszkodzenia ścięgna należy:

• zabezpieczyć ranę,
• ograniczyć ruch uszkodzonej kończyny,
• nie próbować samodzielnie wykonywać intensywnych ruchów ręką,
• jak najszybciej zgłosić się do lekarza.

Szybka diagnostyka oraz odpowiednio wcześnie wdrożone leczenie zwiększają szansę na skuteczną rekonstrukcję i odzyskanie sprawności kończyny.

Jakich efektów można oczekiwać?

Celem leczenia jest przywrócenie możliwie najlepszej funkcji ruchowej kończyny górnej.

W odpowiednio dobranych przypadkach Pacjenci mogą obserwować:

• poprawę ruchomości ręki, nadgarstka lub palców,
• zwiększenie siły chwytu,
• poprawę precyzji wykonywanych ruchów,
• odzyskanie możliwości wykonywania codziennych czynności wymagających dokładności,
• większą samodzielność podczas codziennych aktywności,
• poprawę komfortu codziennego funkcjonowania,
• możliwość powrotu do aktywności zawodowej i sportowej.

Efekt końcowy zależy między innymi od rozległości urazu, czasu wdrożenia leczenia oraz przebiegu rehabilitacji.